باسمه تعالی

هر کس از آنجا رد می شد،منقلب می گشت.هر کس اوصافش را می شنید، عاشقش می شد.از او گفته بودند و شنیده بودند و برایش مرده بودند،قبل از اینکه بیاید. برای سلامتیش نذرها کرده بودند،قبل از آمدنش.وقتی که آمد در ادبیات عشق و عاشقی تحولی شگرف ایجاد کرد.لیلی و مجنون و فرهاد و شیرینهای زمان آدم تا تولدش،کاس  و کوزه خود را جمع کردند و جای خود را به او و دلدادگانش دادند.البته نه عاشقی با سبک آنان بلکه عاشقی با روش پذیرفتن عشاق زیاد برای فقط و فقط یک معشوق.اساسا عشق رقیب نمی پذیرد إلا عشق به این آقا و خانواده اش که فراگیر است.عالمی را به هم ریخته. هر کس را می خواهی به همه آنچه اسمش خوبی است برسانی،فقط یک کار بکن؛دستش را در دست او و خواهر و برادرش بگذار،کار حل می شود.

شاید بگویی ایدئولوژی او چیست و با چه زبانی و مرامی با او در صحبت باز کنم؟ به قولی لمش چیست؟من در جواب تو می گویم:بابا این حرفها مال آدم یک بعدی است.او در منطقش زن و مرد و سیاه و سفید و کرد و لر و فارس ودانشجو طلبه وبا این مرام وآن مرام و اینجوری و آنجوری بودن،فرق نمیکند.او فقط یک چیز میخواهد که رمز اتصال به خودش است؛ دل آماده.تا دید دلت مهیاست،خودش می آید.اصلا راحت و خودمانی بگویم او کشته مرده ی دل شکسته هایی که گریانند است.مخصوصا گریه برای مظلوم ،او را با تو مچ می کند.چرا؟چون خودش خیلی مظلوم است،مگر نشنیده ای که گفته:

شیعتی مهما شربتم ماءَ عذبٍ فاذکرونی                أو سمعتم بغریبٍ أو شهیدٍ فاندبونی

هر وقت خواستی آب بنوشی یاد کن از من و خانواده ام که از مهر مادریمان منعمان کردند. و هر وقت هم شنیدی از غریبی و مظلومی و شهیدی،از من یاد کن که غریبترین و مظلومترین شهید عالمم.خوش به حال کسی که با این آقاست در دنیا و با هموست در آخرت.در پایان با این سه کلمه روحش را با روح تو اتصال می دهم تا اینکه برای اربعین غمش بسوزی؛

کربلا…..حسین…..عطش

خادم الحسین،امیدی