در شرایط بحران یا جنگ، ممکن است در ساعات مختلف شبانه‌روز صداهای ناآشنا مانند صدای انفجار یا پدافند شنیده شود. در چنین موقعیتی طبیعی است که کودکان دچار ترس شوند و با نگرانی از والدین خود بپرسند: «مامان! این صداها چیست؟»

آنچه در این لحظه اهمیت دارد، نحوه پاسخ والدین و ایجاد احساس امنیت در کودک است. کودکان، به‌ویژه در سنین پایین و به‌خصوص زیر هفت سال، بیش از هر چیز به حس امنیت نیاز دارند. در این سنین، کودک توانایی درک کامل شرایط پیچیده‌ای مانند جنگ را ندارد و اگر با توضیحات نگران‌کننده روبه‌رو شود، ممکن است اضطراب او بیشتر شود.

بنابراین توصیه می‌شود والدین در پاسخ به این پرسش‌ها آرام، ساده و اطمینان‌بخش صحبت کنند. برای مثال می‌توان به کودک گفت:
«عزیزم، این صدای پدافند است. پدافند یعنی افرادی هستند که از ما محافظت می‌کنند. سربازان و مدافعان کشور مراقب هستند تا از مردم و شهر محافظت کنند. همان‌طور که من و پدر از تو مراقبت می‌کنیم، آن‌ها هم از همه ما مراقبت می‌کنند. بنابراین جای نگرانی نیست.»

در چنین شرایطی رفتارهای عاطفی والدین نیز بسیار مهم است. در آغوش گرفتن کودک، نوازش کردن او، صحبت کردن با صدای آرام و ایجاد حس نزدیکی می‌تواند به کاهش ترس کمک کند. همچنین بهتر است عروسک یا وسیله‌ای که کودک به آن علاقه دارد در کنار او قرار داده شود تا احساس آرامش بیشتری داشته باشد.

گاهی نیز می‌توان با خواندن لالایی یا صحبت آرام، کودک را برای خواب آماده کرد. حتی در برخی شب‌ها اگر کودک احساس ترس بیشتری دارد، خوابیدن در کنار والدین می‌تواند به او احساس امنیت بیشتری بدهد.

در چنین شرایطی لازم نیست جزئیات نگران‌کننده درباره جنگ برای کودک توضیح داده شود. آنچه اهمیت دارد این است که پاسخ والدین باعث افزایش آرامش کودک شود، نه افزایش نگرانی او. کودکان بیش از هر چیز به آرامش و اطمینان والدین خود تکیه می‌کنند؛ بنابراین حفظ آرامش والدین، مهم‌ترین عامل در ایجاد احساس امنیت برای کودکان در شرایط بحرانی است.